Drijfhoutkunst
In een drijfhoutkunstwerk zit meer dan alleen de tijd van het maken. Aan elk werk gaan uren van jutten en struinen vooraf. Daarna begint het zoeken naar de juiste vormen: schuiven, passen en meten. Pas als alles klopt, wordt het kunstwerk vakkundig samengesteld. Hieronder vind je een kleine greep uit de werken die de afgelopen jaren zijn ontstaan.
Het kantwerk dat in de serie Bloemen is verwerkt, is geklost door Dini Ruwaard, de moeder van Mark.
De kunstwerken worden gebruikt voor de opmaak van de ansichtkaarten maar ook als illustraties in het prentenboek ‘En jij? Jij mag er ook bij.’ ( zomer ’20) en de gedichtenbundels ‘Burgeluk’ ( najaar ’18 ), ‘Hout woord’ ( najaar ’21 ) en ‘Een bosje woorden’ ( voorjaar ’26 ).
Hieronder vertelt Ariena meer over de liefde voor jutten en het ontstaan van de drijfhoutkunst.
Van 2001 tot en met 2004 woonde ik samen met mijn gezin op Curaçao. Mark en ik werkten daar allebei in het onderwijs. Het eiland staat bekend om de idyllische stranden en de bijzondere onderwaterwereld. Maar naast de natuur hebben ook de kunst en cultuur van het eiland diepe indruk op mij gemaakt.
In die periode bezocht ik verschillende tentoonstellingen met drijfhoutkunst. De eerste keer dat ik zo’n kunstwerk zag, werd ik meteen geraakt. Dit was het. Ik voelde inspiratie opborrelen en begon samen met Mark en de kinderen te jutten. Urenlang struinden we langs de kust, op zoek naar verborgen schatten. Op de porch — de veranda — werd al het gevonden moois uitgestald en ontstonden de eerste drijfhoutwerken. Onze creaties kregen een plek in huis en langzaam ontstond er een echte jutterswoning in de tropen, een plek waar we ons helemaal thuis voelden.
Na drie jaar namen we afscheid van het eiland. Toch kon ik het niet over mijn hart verkrijgen om het verzamelde hout achter te laten. Een paar kratjes drijfhout verhuisden mee naar Nederland. Daar verdwenen ze eerst naar de schuur, waar ze door de drukte van gezin en werk lange tijd bleven staan.
Totdat ik werd getroffen door een hersenontsteking — waarover ik schrijf in het boek Imperfect verklaard — en afscheid moest nemen van mijn werk in het onderwijs. De kratjes kwamen weer tevoorschijn en opnieuw verloor ik mezelf in het creëren.
Nog altijd jutten we overal waar we komen. Het hout dat door de zee is gevormd, krijgt in ons atelier een nieuw leven.
Het raakt mij telkens weer dat mijn liefde voor drijfhout door anderen wordt gedeeld. Ik vind het bijzonder dat iets waar ik met hart en ziel aan werk, mensen kan inspireren, ontroeren, raken of laten glimlachen. Ik hoop dat deze foto’s ook iets bij jou oproepen.
Veel kijkplezier!
